Papież Franciszek ogłosił decyzję o nominacji 17 nowych kardynałów, w tym 13 elektorów, tzn. tych którzy będą mogli wybierać papieża podczas przyszłego konklawe. Nowo wybrani kardynałowie pochodzą z 11 krajów i aż 5 kontynentów. Decyzję o nominacjach, Franciszek ogłosił na zakończenie Mszy Świętej z okazji Jubileuszu Maryjnego w Watykanie.

W przeddzień zamknięcia Drzwi Świętych Miłosierdzia odbędzie się konsystorz, na którym 17 nominatów otrzyma kapelusze kardynalskie. Obecnie Kolegium Kardynalskie tworzy 211 kardynałów, w tym 111 elektorów. 13 nominatów, to prawie 10% całego kolegium kardynałów elektorów. To znacząca część, która będzie decydowała o kształcie Kościoła, a w szczególności o wyborze nowego papieża. Kim są nowi „książęta Kościoła”, którym przysługuje prawo wyboru następcy Świętego Piotra?

Abp Mario Zenari, nuncjusz apostolski w Syrii (pozostaje na stanowisku) (Włochy)

Żywo zaangażowany w apel o pokój w Syrii, gdzie piastuje stanowisko nuncjusza. Za okrucieństwo tamtejszej wojny uważa, ucisk ze strony oligarchii i establishmentu oraz bojowników ISIS. Informuje świat o prześladowaniu chrześcijan i zbrodniach na niewinnych, co zazwyczaj świadomie jest przemilczane przez mainstream.

Abp Dieudonné Nzapalainga CSSp, Arcybiskup Bangui (Republika Środkowoafrykańska)

Zważywszy na afrykańskie pochodzenie, jest specjalistą od spraw społecznego dialogu pomiędzy muzułmanami a chrześcijanami. Nie szczędzi ostrych słów pod adresem islamskich fundamentalistów islamskich z Sudanu i Czadu, którzy w Afryce „niszczą pokojowe współistnienie” wyznawców dwóch największych religii świata.

Abp Carlos Osoro Sierra, Arcybiskup Madrytu (Hiszpania)

Kilka miesięcy temu, miał odwagę zakazać zaprezentowanie książki kard. Muellera pt. „Stan nadziei”, w której jest mowa o rzekomym konflikcie papieża z prefektem Kongregacji ds. Doktryny Wiary. Argumentował to tym że „nie chce mieć nic wspólnego z książką napisaną przeciwko papieżowi”. Dba o dobre relacje z Watykanem oraz politykami. Hiszpańskie media mówią, że jest biskupem dbającym o pojednanie. Kapelusz kardynalski z pewnością przybliży go do stanowiska Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Hiszpanii.

Abp Sérgio da Rocha, Arcybiskup Brasilii (Brazylia)

Od 2015 jest Przewodniczącym Konferencji Episkopatu Brazylii. Jest młody, ma dopiero 56 lat. Obok doświadczenia duszpasterskiego w pracy z młodzieżą i zarządzaniu parafią, był wykładowcą w seminarium z zakresu filozofii i teologii moralnej. Zwraca dużą uwagę na problem biedy i rozwarstwienia społecznego w Brazylii.

Abp Blase J. Cupich, Arcybiskup Chicago (USA)

Nazywany „Franciszkiem Ameryki”. Budzi ogromne kontrowersje. Śmiało można go nazwać dzieckiem katolickiego liberalizmu. „Postępowe” stanowisko prezentował nie tylko w sprawach „walki z rasizmem” i kandydatury Baracka Obamy. Naciskał, by podlegający mu kapłani i seminarzyści nie uczestniczyli w akcjach pro-life, a przed referendum dotyczącym związków homoseksualnych, nie potępił dewianckiego projektu, ale pisał o „współczuciu”, „poczuciu równości” i walce z przemocą wobec osób homoseksualnych.

Jako arcybiskup Chicago, zaangażował się w kwestie elektryzujące debatę publiczną, m.in. popierając ograniczenie dostępu do broni palnej. Wsparł projekt „zmian duszpasterskich” wobec rozwodników i osób żyjących w „stałych” związkach homoseksualnych. W Konferencji Biskupów Amerykańskich zasiada m. in. w Komitecie ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży. Jest również członkiem Kongregacji ds. Biskupów.

Abp Patrick D’Rozario CSC, Arcybiskup Dhaki (Bangladesz)

Katolicy w Bangladeszu nie kryją wzruszenia z tej nominacji kardynalskiej. Sam arcybiskup, gdy się dowiedział o nominacji, nie krył łez przed wiernymi. Poprzez swoją szczerość i serdeczność, oraz zaangażowanie w pomoc najuboższym, zaskarbił sobie sympatię wiernych.

Abp Baltazar Enrique Porras Cardozo, Arcybiskup Mérida (Wenezuela)

Zdecydowany przeciwnik prezydentury Hugo Chaveza, wenezuelskiego wojskowego i socjalisty, który przewodził tzw. „rewolucji boliwariańskiej”.Wielokrotnie podkreślał, że system polityczny swojego kraju uważa za „totalitarny”, mieszankę koncepcji marksistowskich, populistycznych zbliżoną do systemu panującego na Kubie oraz nazizmu Hitlera. „Rewolucję boliwariańską” uważa za źródło licznych konfliktów społecznych, mających na celu odwracanie uwagi społeczeństwa od rzeczywistych problemów kraju.

Abp Jozef De Kesel, Arcybiskup Malines-Brukseli (Belgia)

Prymasem Belgii został zaledwie rok temu. Urzęduje w Brukseli, która jest zarówno siedzibą Unii Europejskiej oraz mieście o proporcjonalnie największej liczbie migrantów w Europie. Sprzeciwia się rozwarstwieniu społecznemu oraz apeluje o ze wszystkimi, bez względu na religię i przekonania. Jest zwolennikiem przyjmowania imigrantów w Europie, gdyż twierdzi, że „przyszłość jest z islamem”.

Abp Maurice Piat, Arcybiskup Port-Louis (Wyspy Mauritius)

Mimo iż przekroczył już wiek emerytalny, tj. 75 lat, nadal piastuje urząd metropolity Port-Louis. Uważany jest za aktywnego duszpasterza i człowieka głębokiej wiary. Przez lata był wikariuszem i proboszczem, co tłumaczy jego trafne rozumienie problemów zwykłych ludzi. Stara się żyć ze wszystkimi we wzajemnym szacunku, nie zważając na reprezentowaną grupę etniczną czy wyznawaną religię. Znany jest z dużej lojalności wobec władz politycznych i cywilnych kraju.

Bp Kevin Joseph Farrell, prefekt Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia, (USA)

Kilka miesięcy temu został przewodniczącym nowej Kongregacji ds. Laikatu. Obok wykształcenia filozoficznego i teologicznego ukończył studia magisterskie z zakresu biznesu i administracji na Uniwersytecie Notre Dame w stanie Indiana. W ramach Konferencji Episkopatu USA, bp Farrell był konsultorem Komitetu ds. Migracji, zajmującym się kwestiami związanymi z uchodźcami oraz osobami ubiegającymi się o azyl.

Abp Carlos Aguiar Retes, Arcybiskup Tlalnepantla (Meksyk)

Przed otrzymaniem sakry biskupiej wykładał teologię biblijną na Papieskim Uniwersytecie w Meksyku. Od 2006 do 2012 pełnił funkcję Przewodniczącego Konferencji Episkopatu w Meksyku. Jest człowiekiem, który wiele wie o polityce i nie stroni, by się w nią angażować, by stawać w obronie Kościoła katolickiego. Łączy go serdeczna przyjaźń z prezydentem Meksyku Enrique Peña Nieto. Nalegał na nowe reformy konstytucyjne, zwłaszcza w kwestii wolności religijnej. Wielokrotnie wstawiał się w obronie ubogich rodzin, ukazując je jako podstawowe komórki społeczne. W kontekście sekularyzacji Meksyku, podkreśla że potrzebę budowania cywilizacji opartej na Bogu, gdyż „ to On uczłowiecza społeczeństwa”.

Abp John Ribat MSC, Arcybiskup Port Moresby (Papua Nowa Gwinea)

Szanowany przez Papuasów duchowny należy do grona niezwykle „postępowych”. Zazwyczaj pokazuje się publicznie w stroju świeckim, a często zamiast kolaratki zakłada nawet krawat. Chętnie powołuje się na słowa Pisma Świętego, podkreślając że Słowo Boże ma wymiar aktualny i zbawczy. W ostatnim czasie uroczyście wnosił do papuaskiego Parlamentu księgę Pisma Świętego w protestanckim tłumaczeniu King James. Podkreśla, że obecność Biblii w Parlamencie jest symbolem wprowadzania radykalnych zmian w Papui Nowej Gwinei. Jest radykalnym przeciwnikiem kary śmierci.

Abp Joseph William Tobin CSsR, Arcybiskup Indianapolis (USA)

Przez wiele lat posługiwał przy Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego. Jest redemptorystą. W 2012 roku przewodniczył Eucharystii podczas XX Pielgrzymki Słuchaczy Radia Maryja. Jest biskupem otwartym na dialog i żywą dyskusję, nie pozbawioną napięć, które również winny mieć miejsce w przypadku relacji Kościołów lokalnych z Watykanem.

Wspólnym mianownikiem większości z nominatów jest swoista „postępowość”, zaangażowanie w dialog międzyreligijny, pomoc najuboższym i zaangażowanie w politykę. Już w eseju pt. Le Journal de Montréal z 19 kwietnia 2016 roku Alain Pronkin pisał, że w przypadku nominacji biskupich papież Franciszek szuka najbardziej progresywnych kandydatów. W listopadzie 2015 roku watykanista Sandro Magister zwrócił na to uwagę wskazując, że prawdziwa rewolucja papieża odnosi sukces wskutek nominacji” – czytamy. Dla Kościoła, szczególnie istotne są nominacje kardynalskie, gdyż to zwłaszcza „książęta Kościoła” decydują o kształcie Kościoła. Rozdanie kardynalskich kapeluszy nie jest przypadkowe, podobnie jak to miało miejsce w czasie Soboru Watykańskiego II, tj. okresie znacznych przekształceń Kościoła. Spoglądając na nowych kardynałów, w jakim kierunku zmierza chrystusowa Owczarnia?

—-