CZYTAJ: Witamy panie i panów sędziów w polityce! To dobrze, że (niektórzy) przestali już udawać apolityczność

Z obrad wyłania się szokująca w demokratycznym państwie wizja tego jak sędziowie widzą samych siebie – jako stojących ponad wszystkimi innymi uczestnikami życia publicznego, z parlamentem włącznie. Nie chcą orzekać zgodnie z prawem, chcą je tworzyć sami dla siebie. Nie chcą być być jedną z władz, chcą być władzą nadrzędną.

Niedzielne „Wiadomości” przytoczyły z kongresu cytat, który inni pominęli. Profesor Wojciech Popiołek z Wydziału Prawa Uniwersytetu Śląskiego stwierdził:

W demokratycznym państwie prawnym suwerenem nie są wyborcy. Suwerenem są wartości znajdujące się w prawie, a na straży tych wartości stoją niezależne sądy i niezawiśli sędziowie.

Ta szokująca teza została przez zgromadzonych przyjęta jako oczywista.

Inne wypowiedzi były w podobnym tonie. Profesor Małgorzata Gersdorf, I Prezes Sądu Najwyższego, snuła polityczne wizje:

Widzę program odbudowy państwa. Państwa prawa. Powinien się opierać na paru punktach. Priorytet – autorytet Trybunału Konstytucyjnego i konieczność jego przywrócenia.

Profesor Marek Safjan z kolei opowiadał o wizji własnego, sędziowskiego Trybunału Konstytucyjnego.

Stały monitoring. (…) wydawanie swoistych orzeczeń o konstytucyjności regulacji.

Pojawił się także pomysł specjalnego trybunału, który miałby oceniać pracę tych sędziów, którzy godzą się na reformy wprowadzane przez rząd. I bardzo pożądane przez społeczeństwo.

Jak widać – pewność siebie, przekonanie o własnej nieomylności i wyjątkowym statusie oraz odrzucenie wszelkiego zwierzchnictwa demokratycznego, są już wprost formułowane. W tym kontekście nie dziwi, że jednym z autorytetów zgromadzenia został aktor Jerzy Stuhr, który tak przedstawił swoje prawnicze kompetencje:

Mój ojciec był prokuratorem.

Wcześniej uczestnikom kongresu w specjalnej instrukcji sugerowano by nie używali tym razem w opisie swojego środowiska słowa „kasta”.

No i nie użyli. Ale jakby użyli.

gim